۱۳۸۹ آبان ۱۳, پنجشنبه

یزدان تفنگ ندارد


"پس از انتخابات ریاست جمهوری دوره دهم، طه رضا دانشجوی دانشگاه شریف و برنده مدال نقره المپیاد فیزیک، نگاهی تازه به اعتراضات مردمی و حوادث پس از آن می اندازد و از اتفاقی که در روز ۲۵ خرداد، یعنی سه روز پس از انتخابات و در جلوی نرده های دانشگاه صنعتی شریف رخ می دهد، شروع می کند…
من طه رضا هستم
دانشجوی دانشگاه صنعتی شریف
سال۸۵ برنده مدال نقره المپیاد فیزیک شدم
سال۸۶ وارد دانشگاه شدم . تحصیلم را شروع کردم
اومدن به دانشگاه شریف برای هر کسی تو زندگیش یه تحوله بزرگه
اما این بزرگترین اتفاق زندگی من نبود…"
سلام
به نظرم واقعا ارزش یک پست کار کردن رو داره.
سه شنبه مستند "یزدان تفنگ ندارد" رو تو دانشگاه رونمایی کردیم. به نظرم واقعا کار قوی ای شده بود.دست بچه ها درد نکنه. واقعا تو این چند ماه از جون و دل وقت گذاشتن و کار کردن.
طه رضا از دوستان خوبم هم تونسته بود با اجرای خوبش همه رو تحت تاثیر قرار بده.




برنا نوشت:
دانشجوها می خندند، نچ‌نچ می‌کنند،حتی دست می‌زنند. شاید خیلی‌هاشان همان‌ها باشند که یک روز نوار سبز به دستشان بسته بودند، ولی با روایت هم دانشگاهایشان همراهند. «طه‌رضا» از پارک قیطریه تا پارک سه دختران شهرری چرخ می‌زند. با حسن عباسی، وحید جلیلی، حاضران در همایش ایرانیان مقیم خارج حرف می‌زند. از جوان‌های داخل پارک می‌پرسد یادتان هست ندا چه روزی کشته شد، آن روز موبایل‌ها آنتن می‌داد؟ آن‌ها هم می‌خندند که نه بابا عجیب قطع بود و همین حین، حرف‌های مادر ندا در فیلم شبکه «هوم باکس» هم پخش می‌شود که من نیم ساعت یکبار به گوشی ندا زنگ می‌زدم، دانشجوها دست می‌زنند، می‌خندند، روی صندلی جابه‌جا می‌شوند و با بغل دستی‌شان پچ‌پچ می‌کنند...

تیزر زیبای فیلم را از اینجا دانلود کنید.

روایات قبل از اکران مستند:

 بعد از اکران مستند در دانشگاه شریف:

و بسیاری بازتاب دیگر...!

یادداشت سهم خدا را در وبلاگ مشاور طرح بخوانید.
5شنبه 13 آبان 89
نوشته ی در ۲ نظر:

۱۳۸۹ آبان ۹, یکشنبه

سفیر عشق

سلام
خدا قسمت کرد امام رضا(ع) طلبید رفتم مشهد.خوب بود خدا رو شکر

یادش بخیر تابستون با دوستان رفته بودیم عتبات یکی از جاهایی که خیلی حال کردم حرم مسلم بن عقیل(ع) بود.
نمی دونم چرا،ولی هر موقع اسمشو می شنوم حس عجیبی بهم دست می ده.
جدیداً هم که مختارنامه به مسلم و مسلم به کوفه رسیده.
12 ذی القعده (11 روز پیش) که گذشت روزی بود که مسلم به مولا نامه نوشت از وفای کوفیان! که ای کاش نمی نوشت.

 بعداً از حضرت مسلم(ع) بیشتر می نویسم.

1شنبه  9 آبان 89
نوشته ی در هیچ نظری موجود نیست:

۱۳۸۹ مهر ۳۰, جمعه

با گریه های توست اگر گریه می کنیم...

  
آنان که عاشقند به دنبال دلبرند                     هر جا که می روند تعلق نمی برند
از آنچه که وبال ببینند خالیند                        عشاق روزگار سبکبال می پرند
پرواز می کنند به هر جا و می پرند                گاهی ملائکند و گاهی کبوترند
دل را به هر کس و ناکس نمی دهند              دلداده ی قدیمی آل پیمبرند
آنان که عاشق علی و فاطمه شدند              مدیون خانواده ی موسی بن جعفرند
آدم بدون مهر تو انسان نمی شود                 سلمان بدون عشق تو مسلمان نمی شود
آن گردنی که تیغ تو را بوسه می زند              سوگند می خورد که پشیمان نمی شود
وقتی کبوتران حریمت گرسنه اند                  گندم برای سفره ی ما نان نمی شود
باید هزار قرن حکومت کنی مرا                     سلطان چند روزه که سلطان نمی شود
تو خوب جایی آمده ای سروری کنی              هر رأیتی که رأیت ایران نمی شود
توهشتمین پیمبر قرآنی منی                       حق خدا و حق مسلمانی منی
تو آسمان عشقی و خورشید گنبدی             خورشید هشتمی و به ایران خوش آمدی
تو سجده ای و ساجد و مسجود و مسجدی    عبداللهی و عابد و معبود و معبدی
تو کربلایی و نجفی و مدینه ای                     یعنی شهید و شاهد و مشهود و مشهدی
نه چشمه از علوم به قلب تو جاری است        با این حساب عالم آل محمدی
تو آمدی و آمدنت رفتنی نداشت                   مانند آفتاب در رفت و آمدی
ای آبروی جن و ملک خاک بوسیت                عالم فدای جلوه ی شمس الشموسیت

هر پنجه ای که شانه ی گیسو نمی شود      هر جذبه ای که عکس هو الهو نمی شود
 هر قبله ای که گوشه ی ابرو نمی شود       هر دلبری که ضامن آهو نمی شود

زائر شدم، نسیم صدای مرا گرفت              از دستم التماس دعای مرا گرفت
یک شب کنار پنجره فولاد، مادرم                آنقدر گریه کرد شفای مرا گرفت
یک پارچه گره زد و تا سالهای سال            سهمیه ی امام رضا(ع) مرا گرفت
صحن تو، آستان تو، گنبد طلای تو              حتی مجال کرب وبلای مرا گرفت
ایمان نداشتم که ضمانت کنی مرا             تا این که آهو آمد و جای مرا گرفت
ای دست گیر روز قیامت سرم فدات           هم خانواده، هم پدر و مادرم فدات
ای مهربانترین کرم سفره ی گدا                یا ایها الرئوفی یا ایها الرضا
ای لطف بی نهایت شب های زائران           یک بار ما، سه بار شما پیش ما بیا
امشب خدا کند که تو را ای حضور نور         این قوم اشتباه نگیرند با خدا

با گریه های توست اگر گریه می کنیم         ای روضه خوان گریه ی ابن الشبیب ها
یابن الشبیب گریه فقط بر غم حسین           یابن الشبیب گریه فقط بهر کربلا
یابن الشبیب جد مرا سر بریده اند              پیش نگاه عمه ی ما سر بریده اند...


 امام رضا(ع) به ریان بن الشبیب فرمودند:
ان کنت باکیا لشی فابک لالحسین...

سعید می گفت امشب چهلمین شب شروع سفر کربلاست. چه خوب گفت.

شاعر می گفت: تصویر صحن خلوت و باران نگفتنی ست...

 

جمعه 30 مهر 89
نوشته ی در ۱ نظر:
اشتراک در: پست‌ها (Atom)